Geschiedenis

De Argentijnse tango ontstond eind negentiende eeuw aan de rivier Río de la Plata (Buenos Aires en Montevideo). In Europa was er veel armoede en hongersnood. Vooral jonge mannen uit Spanje en Italië emigreerden op zoek naar een betere toekomst. Dat viel bar tegen en in armoedige woonkazernes vermengden ze zich met de arme, van het platteland afkomstige Argentijnen. Wat ze hadden was een mengelmoes van dans, zang en muziek. Vanuit die verscheidenheid ontstond langzaam maar zeker de tango. In eerste instantie waren het vooral mannen die op staat en in louche cafés met elkaar dansten. Het is nogal logisch dat de tangomuziek zo melancholiek is en dat de liederen gingen over heimwee, verdriet en verloren liefdes. In de arme wijken waar ook de prostitutie welig tierde, was de tango populair. De dans had geen beste naam en werd vooral geassocieerd met criminaliteit, drankmisbruik en prostitutie. Tegen de wil van hun ouders zochten de zonen uit de betere kringen juist dat vertier en zij vielen en bloc voor de tango. Zij waren het ook die deze zwoele dans ‘ meenamen’ naar Parijs en van daaruit naar de rest van Europa. Daar sloeg de tango aan en dat had weer grote gevolgen voor de tango in Argentinië. Parijs was in die dagen het grote voorbeeld voor de rijke Argentijnen en zij konden nu met een gerust hart de tango omarmen. Van dans en muziek voor het gewone volk groeide het uit tot gewaardeerde dans- en muziekstijl. Vooral in de jaren veertig maakte de tango een enorme bloei door. Er werden talloze orkesten gevormd en de tango werd een enorme rage. De regering onder leiding van Juan Perón moedigde de tango aan. Hij werd in 1955 bij een staatsgreep afgezet en alles wat met zijn bewind te maken had, was verdacht. De tango had daaronder te leiden en verdween langzaam maar zeker uit het openbare leven. Een groot aantal artiesten kwamen op zwarte lijsten of werden zelf gevangen gezet. In 1983 kwam er een einde aan de militaire dictatuur en dat werd door de Argentijnen uitbundig gevierd, onder andere met een fantastische show ‘ Tango Argentino’, die een wereldwijd succes was. De tango was terug van weggeweest en talloze clubs werden geopend. Nu was het vooral de jeugd die met het dansen van de tango hun herkregen vrijheid wilde vieren.

De tango in Nederland

Begin twintigste eeuw kwam de tango naar Europa. Naast het enthousiasme bij velen was er ook afkeuring over het onzedelijke karakter ervan. De paus vaardigde in 1923 zelfs een verbod uit. In Europa ontwikkelde men een meer zedelijke variant: de zogenaamde ballroom tango. Deze werd in het standaardpakket van de dansscholen opgenomen. Pas eind jaren tachtig van de vorige eeuw is de Argentijnse tango terug in Nederland. Wouter Brave en Martine Berghuijs  richtten in 1989 de tangoschool Amsterdam op. Sindsdien groeit de belangstelling voor de Argentijnse tango nog steeds. Er zijn talloze tangoscholen en vrijwel iedere dag worden er ‘ salons’  georganiseerd: dansavonden waar je tegen een geringe vergoeding vrij kunt dansen.